مرجع خبری پرسپولیس: این حقیتی تلخ است ، ما لیاقت جام جهانی را نداریم.
مشکل این تیم قهر رضا عنایتی و عزم او برای ترک کردن تیم ملی نیست. مشکل تیم ملی ما نه مصدومیت محسن خلیلی است و نه گلنزنی مهاجمین و نه دعوت از کریمی و مهدوی کیا و هاشمیان و .... و نه هیچ چیز دیگر. مشکل تیم ملی ما این نیست که دایی مربیگری بلد است یا نه؟! اینکه چرا اینگونه عمل میکند و برخورد و رفتارش با رسانه ها طوری است که وعده سرخرمن میدهد و با هر آدم
بیکاری که راجع به تیم اظهار نظر می کند ، کل کل میکند.
مشکل تیم ملی ما این نیست که تماشاگر در روز بازی دارد یا نه! مشکل تیم ملی ما این نیست که در گروه A قرار دارد یا گروه B. رقیبمان عربستان باشد یا ژاپن و امارات و گوام.
در واقع میتوان گفت تمام اینها مشکل تیم ملی ما نیست و هست ولی این تیم با اینگونه برنامه ریزی و این بازیکنان و این فوتبالی که ما داریم اگر به جام جهانی برویم عجیب است. شاید بهتر باشد بگوئیم با این برنامه ریزی و فوتبالی که داریم ، حضورمان در جام جهانی برای این جام ننگ است و دلیل این حرف هم تمام آن چیزهایی که گفتیم هست و نیست. دلیل اینکه میگوئیم فوتبال ما لیاقت حضور در جام جهانی را ندارد ، خودکم بینی یا قضیه مرغ همسایه و غاز و این چیزها هم نیست.
با این ذهنیتی که بر فوتبال ما و فوتبالیست های ما و این همه تماشاچی و ملت غالب است ، آرزوی رفتن به جام جهانی یک جور تمنای غریزی و بی اساس است که اصلا برای آن آمادگی نداریم و خودمان برایش کم و بد ساخته ایم.
نگاه کنید کسانی که می خواهند ما را به جام جهانی ببرند چه کسانی هستند. این تیم ملی میتوانست چه تیم دیگری باشد؟ آیا معدنچی ، مبعلی ، سامره ، سپهر حیدری ، کاظمیان ، کاظمی و خیلی اسم های دیگر کسانی نبودند که امروز می توانسته اند تیم ملی آرمانی ما را تشکیل دهند؟ این بازیکنان کجا رفته اند و چطور از تیم ما بیرون مانده اند؟ چگونه است که بهترین بازیکن لیگ امارات و آقای گل این لیگ در فهرست 30 نفره تیم هم جایی ندارد آن وقت آقای هافبکی که پا به سن گذاشته و چند خط در میان بازیش گیرنگیر دارد در تیم ملی است؟
چرا از زمان تعلیق به این سمت تیم ملی ما هنوز یک بازی تدارکاتی مناسب نداشته است؟ واقعا چرا تیم ما در این سالها (به غیر از بازی با آلمان) یک بازی حتی نتوانسته با تیم های درجه اول دنیا برگزار کند؟ چرا از یک برنامه ریزی ساده برای برگزاری یک بازی تدارکاتی عاجزیم؟ چرا باید برخی به خود اجازه دهند بازی های تدارکاتیشان را به راحتی هرچه تمام تر لغو کنند و آب از آب هم تکان نخورد؟
آیا انقدر فوتبال ما بی اعتبار شده که هیچ تیمی خواهان بازی ما نیست فقط و فقط برخی کشورهای حوزه خلیج فارس؟1 آیا انقدر سطح تیم مدعی اولی در آسیا پائین است که حتی اوتن برگزاری یک دیدار با یک تیم باشگاهی درجه یک را هم ندارد؟
سرمربی محترم حتی نظرات کارشناسان و دلسوزان را وقعی نمی نهد و هر آنچه که خودش بخواهد انجام می دهد ، آیا او در کنار خود کسی باسوادتر از خودش را دارد؟ آیا صرف حضور در تیم های اروپایی و در اولین دوره ربیگری ، قهرمان کردن یک تیم باشگاهی ، آیتم های مناسبی برای حضور به عنوان مرد شماره یک تیم ملی است؟ و چه جالب که سعی نکردیم عملکردش را در بازیهای مقدماتی جام جهانی ببینیم و بعد تا پایان بازیهای جام جهانی تمدید کنیم؟!
قرار است برای صعود به جام جهانی و نمایش مطلوب در این جام دلمان را به چه چیزی خوش کنیم؟(البته تمام این ها به شرطی است که از این مرحله صعود کنیم.)
تیم ملی ما و فوتبال ما همین است به همین خاطر هم هست که همیشه با بکش بکش ، با ذلت و بیچارگی و با هزار دردسر می توانیم به یک جایی برسیم. این تیم حتی اگر این دفعه هم به جام جهانی برسد نه چیزی به پتانسیلش اضافه شده و نه می شود.
اندازه فوتبال ما این است که دیده ایم و خواهیم دید و باشگاه ها و بازیکنان ما هنوز در عصر حجر بسر میبرند و خودمان را هم بکشیم با دو میلیون بوق هم این تیم را به جام جهانی بفرستیم ، توی هزار تا روزنامه هم تیتر حماسی برایش بزنیم چیزی تغییر نمی کند.
خدا کند این تیم به جام جهانی برود و مردم خوشحال شوند. خدا کند این تیم بازی هایش را ببرد و دل ملت شاد شود اما حقیقت فوتبال ما ، با این روش و نتایج یا بدتر از آن تغییر نمی کند.
ما شایستگی مان همین قدر است و حضورمان در جمع کسانی که با ذهنیتی حرفه ای ظرفیتی بالا برای رشد و ارائه فوتبال به جمع برترین های جهان راه یافته اند در واقع توهین به زحمت و مرارتی است که آنها برای فوتبال خود میکشند و به اندیشه ای که پشت سر ان تلاشی قرار گرفته است. فاکتورهایی که ما مطلقا فاقد آن هستیم.