سه شنبه ۲۹ بهمن(۱۲:۲۲)

مرجع خبری پرسپولیس : شجاعت، نیاز تاکتیکى پرسپولیس  / ۱۵ دقیقه در کلاس درس دربى
شصت و ششمین دربى پایتخت این فرصت را به پرسپولیس داد تا نسبت به هر آنچه در طول فصل بر سرش آمده بود در کمتر از ۱۵ دقیقه به یک جمع بندى اساسى برساند. پرسپولیس در طول فصل روزهاى تلخ و شیرین زیادى دید که البته میزان تلخى اش بیشتر از شیرینى اش بود. اگر از تمام حواشى داخل باشگاه یا به عبارت دیگر حواشى هیأت مدیره فاکتور بگیریم، درد تاکتیکى پرسپولیس، عدم وجود شجاعتى بود که در سیستم این تیم به چشم مى آمد. نه افشین قطبى این درد را متوجه شده بود و نه افشین پیروانى فرصت پیدا کرد این درد را با تمام وجودش حس کند. سیستم به ظاهر تهاجمى پرسپولیس واقعاً یک چیز کم داشت.این سیستم هرگز سیستم شجاعى براى پرسپولیس نبود. خیلى ها معتقدند استقلال از یک شیوه منسوخ مثل سیستم ۲-۵-۳ توانسته به این موفقیت برسد. اصطلاحاً از هیچ به همه چیز رسیده است اما باید این حرف را اصلاح کرد. استقلال به سیستم منسوخ ۲-۵-۳ شجاعت بخشید و مهره هایش را در قالب یک سیستم شجاع به مصاف حریفانش فرستاد.پرسپولیس پیش از یک ربع پایانى بازى روز جمعه فقط با احتیاط بود. احتیاط براى حفظ تک امتیازهایش و یا براى گرفتار نشدن! اما

پرسپولیس در آن ۱۵ دقیقه مجبور شد شجاع باشد تا بازى حیثیتى پایتخت را از کف ندهد.پرسپولیس که گاهى در حمله یا دفاع بدجورى ناتوان جلوه مى کند در این ۱۵ دقیقه مجبور شد به یک سیستم شجاع، پرتعداد و رو به جلو متوسل شود. چاره اى هم نداشت، یک بر صفر باخته بود و با شکست و تحقیر فاصله اى نداشت. پس باید با شجاعت جلو مى کشید و از تمام ثانیه هایش براى رسیدن به گل استفاده مى کرد. کارى که استقلال در چند بازى اخیرش انجام داد و به بردهاى پرگلى هم رسید. تفاوت در اینجا بود که پرسپولیس براى شجاع بودن فقط ۱۵ دقیقه فرصت داشت اما استقلال در هر ۹۰ دقیقه بازى هاى گذشته اش شجاع بود. اجازه بدهید از همین ۱۵ دقیقه هم درس بگیریم و براى خودمان چراغ راهى بسازیم. سیستم پرسپولیس با اندک بضاعت موجود تبدیل شد به ۳- ۴- .۳ خط دفاع ۳ نفره شد تا یک نفر به خط حمله اضافه شود. کادرفنى پرسپولیس در غیاب توره و خلیلى مجبور بود از ۲ مهره جوانش یعنى نوروزى و على عسگرى استفاده کند. خب اول اینکه چه اشکالى داشت که پرسپولیس از ۲ مهره کم تجربه اش استفاده کند. بالاخره پرسپولیس یک جایى باید شجاعت مى کرد و با اطمینان به سراغ مهره هاى نیمکت نشینش مى رفت. دوم اینکه پرسپولیس در این فصل هیچ گاه به معناى واقعى از این سیستم بهره نبرده بود. همیشه ترس از گل خوردن، پرسپولیس را به استفاده از دفاع خطى ۴ نفره مى کشاند. سیستمى که واقعاً در این فصل به پرسپولیس هیچ کمکى نکرده بود. دفاع با ۴ نفر متزلزل بود و حمله با یک نفر بى اثر! پرسپولیس یارانى را نداشت که در قالب این سیستم دائم از دفاع به حمله و برعکس باز و بسته شوند. پرسپولیس چه زمانى در این فصل با ۳ مهاجم حمله مى کرد؟ زمان دنیزلى مثلث معدنچى، بادامکى و نیکبخت این وظیفه مهم را بر عهده داشتند اما بعد از آن داستان به نیکبخت و خلیلى ختم شد و امسال به توره یا نیکبخت رسید. این یعنى ترس، پسرفت، نبود شجاعت.پرسپولیس در ۱۵ دقیقه پایانى دربى یاد گرفت با استفاده از یک سیستم پرتعداد در حمله قادر است ضعف هاى دفاعى را به حداقل برساند و ضریب اشتباهات حریف را به بالاترین میزانش برساند.شاید توجه به این ۱۵ دقیقه پایانى دربى ۶۶ و نگاه انداختن به تعداد کرنرهاى کسب شده در این دقایق براى پرسپولیسى ها چندان بد نباشد.

 

 

برای ثبت نظرات خود بدون نیاز به تایید عضو کانال تلگرام پرسپولیس نیوز شوید(کلیک کنید)