یادی از مرحوم مجید سبزی و مرحوم فریبرز مرادی

همین که حرف از تیم‌های پایه پرسپولیس به میان می‌آید حتی بی‌آنکه بخواهیم، ذهن‌مان یکراست می‌رود سراغ مرحوم مجید سبزی و فریبرز مرادی که روزهای زیادی است رفته‌اند و فقط گاه اسم‌شان را می‌شنویم. حتما آن جوانان و نوجوانانی هم که تا همین چند سال پیش شاگرد این دو عزیز بوده‌اند، همین حس را دارند. شاید هم حسی قویتر و صدالبته غمناک‌تر…
ما یادمان رفته اما آنها حتما هنوز یادشان هست دلخوری‌های فریبرز مرادی بابت بدقولی‌ها و بدحسابی‌های باشگاه و این حرفش را که: «رویم نمی‌شود بگویم چقدر از باشگاه حقوق می‌گیرم.»
ما فراموش کردیم اما شاگردان مجید سبزی حتما هنوز به یاد دارند روزهایی را که باشگاه حاضر نبود میزبانشان باشد و آنها میهمان سفره مرحوم سبزی می‌شدند. من و تو و مدیران پرسپولیس خیلی چیزها را از یاد برده‌ایم اما آن جوانان و نوجوانان شهرستانی حتما هنوز در خاطرشان هست تمرین کردن در پارک لاله و میهمان شدن‌های گاه و بیگاهشان در گوشه و کنار خوابگاه‌های مختلف را که آنهم حاصل رو انداختن مرحوم مجید سبزی به صدها نفر بود و نه تلاش باشگاه. آنها حتما یادشان هست مرحوم سبزی، قلبش لحظه‌ای ایستاد که در ساختمان باشگاه به‌خاطر شاگردانش مشغول چانه زدن با مدیرعامل بود … که برخلاف ادعای مدیرعامل وقت باشگاه، مرحوم مجید سبزی و مرحوم فریبرز مرادی حتی امروز که چند سال از رفتن‌شان گذشته هنوز از پرسپولیس طلبکارند و طلب آنها حتی به خانواده‌هایشان داده نشد…
یادآوری تلخی است اما

نمی‌شود از یاد برد که روزهای تیره و خاطرات بی‌پولی‌ها، همه مال این عزیزان بود و قراردادهای گران قیمت و روزهای خوش، سهم غریبه‌ها …
آنها لحظه لحظه این خاطره‌های زشت و زیبا را به ذهن سپرده‌اند و ما چه بی‌معرفت‌گونه فراموشکار شدیم و آنچه را که نباید، از یاد برده‌ایم … و امروز تنها به‌خاطر می‌آوریم دو نام آشنا را که می‌دانیم دیگر حداقل غصه بی‌سامانی‌های پرسپولیس، آزارشان نمی‌دهد… یادشان گرامی