دلایل غیرفنی برای ناکامی پیروانی

 سه شنبه ۱۵ بهمن(۲۲:۱۷)

مرجع خبری پرسپولیس : دلایل غیرفنی برای ناکامی پیروانی/ افشین دوم، دوم می ماند؟

افشین دوم” این واژه جذابی بود که رسانه های گروهی بعد از جدایی خود خواسته افشین قطبی و انتخاب افشین پیروانی به عنوان سرمربی پرسپولیس, بارها و بارها از آن استفاده کردند، اما عمر این کلمه کوتاه تر از آنی بود که تصور می شد

پرسپولیس را فقط یک سرمربی بزرگ خارجی می تواند از بحران خارج کند”. این اظهار نظر عجیب افشین پیروانی در یکی از برنامه های ورزشی ۹۰ سیما در حالی مطرح شد که هیات مدیره باشگاه و مدیر عامل جدید، حمایت های خود را از سرمربی جوان اعلام کرده بودند و همین گفته کافی بود تا پیروانی پایه های جایگاهش را بیش از پیش متزلزل ببیند.
اینکه یکی از بازیکنان قدیمی هر تیمی به عنوان سرمربی خود را تثبیت کند، اتفاقی خوب برای آن تیم محسوب می شود، اما باید دید چرا افشین پیروانی یا همان افشین دوم نتوانست خود را در این “سمت” مهم و حساس ثابت کند.
در زیر نگاهی داریم به مسایل غیرفنی ای که این فرصت را از افشین پیروانی گرفت تا سرمربیگری در پرستاره ترین تیم لیگ هشتم را، در آرامش کامل حرفه ای تجربه کند.

* وعده های بزرگ بدون آینده نگری

– از همان مصاحبه اول که پیروانی وعده قهرمانی در هر سه جام را داد، می شد حدس زد که او هنوز با مختصات سرمربیگری آشنایی کاملی ندارد و دقیقا به همین دلیل بود که در همان اولین دقیقه هایی که قرار شد به عنوان نفر اول فنی، تمرینات پرسپولیس را زیر نظر بگیرد عجولانه و در اقدامی که همه را شگفت زده کرد، قول قهرمانی را در لیگ برتر، جام حذفی و البته لیگ قهرمانان آسیا را داد.
این در شرایطی بود که تاریخ هفت دوره لیگ برتر نشان می دهد که قهرمان ها به راحتی نمی توانند از عنوان فصل قبل خود دفاع کنند و از آخرین قهرمانی یک تیم ایرانی در قاره ی آسیا نیز18 سال می گذرد، پر واضح است که در مسابقات جام حذفی هم همیشه اتفاقات حرف اول را می زنند و به همین دلیل حتی امکان نتیجه گیری تیم های درجه چندمی مقابل تیم های بزرگ وجود دارد.
پس منتقدان افشین پیروانی می توانند با چنگ توسل به همان اولین مصاحبه افشین در مقام سرمربیگری، او را در حد و اندازه های سرمربیگری تیم بزرگ پرسپولیس ندانند.

* افشین سرد جانشین افشین گرم
– افشین قطبی به عنوان یک چهره جدید و البته خاص در لیگ هفتم، همه نگاه ها را به خود خیره کرد و همه حرف هایی که می زد و حرکاتش، حتی شادی های بعد از گلش مورد توجه عموم قرار می گرفت. به همین دلیل بود که کمتر هواداری روی سکوهای ورزشگاه به یاد علی پروین می افتاد، چون قطبی توانسته بود خود را به پرسپولیسی ها تحمیل کند، هدف مهمی که حتی مربیان بزرگی چون آری هان و دنیزلی نتوانستند به آن برسند و با کوچکترین لغزش، هوادرانشان را در حال تشویق سلطان قرمزها می دیدند.
خب! در این شرابط به افشین پیروانی و هر مربی دیگری این حق را باید داد که خود را در مواجهه با انجام دادن کار بسیار بزرگ ببیند، به دست فراموشی سپردن چهره ای که پروین را به دست فراموشی سپرده بود،نمی تواند و نباید راحت عنوان شود،البته پیروانی می توانست با اتخاذ شیوه های مناسب، تا حدودی از زیر سایه قطبی خارج شود، اما هر چقدر وقت بیشتر گذشت، او رفتارهایی خونسردانه تر از خود نشان داد تا “جنم”سرمربیگری اش روز به روز بیشتر زیر سوال برود.
* عدم تاثیرگذاری بر روی بازیکنان
– ” چون بازیکنانم در زمین شورت ورزشی می پوشند، من هم با پوشیدن شورت ورزشی کاری می کنم تا آنها در طول ۹۰ دقیقه، ارتباط بهتری با من بگیرند”
این گفته های “میک مک کارتی” سرمربی وقت تیم ایرلند جنوبی بود که یک روز قبل از بازی با تیم ملی ایران در چارچوب مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۲ در پیست تارتان ورزشگاه آزادی در گفتگو با خبرنگاران ایرانی عنوان کرد، همچنین می توان به آدامس جوییدن فرگوسن هم اشاره کرد که از این طریق سعی می کند آرامش خود را به بازیکنانش تزریق کند.
اما افشین پیروانی نه تنها برای بالا رفتن روحیه بازیکنانش کاری نمی کند، بلکه با اضطرابی بیش از حد و آشکار، اعتماد به نفس تیمش را پایین می آورد به طوری که بعد از گل دوم ملوان در ورزشگاه آزادی آنچنان مستاصل به صندلی اش تکیه داده بود که انگار پرسپولیس در دقیقه ۹۰ فینال لیگ قهرمانان آسیا را از دست داده است.
لب به دندان گزیدن های او در طول مدت زمان هدایت تیمش در رقابت های لیگ نیز از نظر ها و شکار دوربین های تلویزیونی دور نمی ماند.
بهتر است بگوییم فعالیت در تیمی پر مهره که بازیکنانش مربیان بزرگی را بالای سر خود دیده اند،بدترین گزینه برای شروع سرمربیگری برای پیروانی و هر مربی جوان دیگری تلقی می شود.
* کمی هم بدشانسی
– خیلی از فیلسوفان هیچ اعتقادی به شانس ندارند و اصلا چنین پدیده ای را دارای وجود خارجی نمی دانند، با وجود این، نظریه کمتر فردی است که “شانس” را در کامیابی ها و ناکامی هایش دخیل نداند.
با نگاهی به دیدارهایی که پرسپولیس با هدایت پیروانی به میدان رفته است، می توان به این نتیجه رسید که از دست رفتن دو پنالتی در همان اولین بازی آن هم مقابل پیکانی که آن روزها به تنهایی عنوان صدرنشینی را یدک می کشید، دیدار با سایپایی که برای اولین بار مایلی کهن را روی نیمکت خود می دید و باخت نوبرانه خانگی مقابل ملوان بحرانی از بدشانسی های این مربی جوان است، هر چند که این اتفافات نمی تواند ضعف فنی و سردرگمی تاکتیکی تیم پیروانی را توجیه کند