فوتبال ایران سیاسی است

وقتی که آدم جوان است، از خانواده و اصلش فاصله می‌گیرد و به دنبال جوانی است، اما وقتی سنش بالا می‌رود، دوست دارد برگردد به اصلش. وقتی من به ایران آمدم، دایره زندگی‌ام تمام شد و الان پایم را راحت روی زمین می‌گذارم. هفت سالم بود که پدر و مادرم از هم جدا شدند و روزهای سختی را گذراندیم. یکسال اول با یک چمدان این‌ور و آن ور می‌رفتیم و حتی گاهی در مدرسه می‌خوابیدیم. اما پدرم با یک خانم دندانپزشک ازدواج کرد که خانم بسیار خوبی بود. سیزده سالگی رفتیم آمریکا و آنجا ماندیم. روزی که بعد از سال‌ها می‌خواستم به ایران بیایم، ویزای من صادر نشد و من بازی کره مقابل ایران را از دوبی دیدم. دلم در این لحظه واقعا شکسته بود. حبیب کاشانی در روزهای حضور من در ایران همیشه با من بود. او کسی بود که مرا به ایران آورد و مشکلات مرا حل کرد. او مدیریت خیلی خوبی در پرسپولیس داشت. به ایران که آمدم با دیدن مادر همه‌چیز را فراموش کردم.

 انگار نه انگار که برای هدایت بزرگترین تیم ایران آمده بودم. تمام فکر و جانم تصویر مادری بود که پس از سی سال او را می‌دیدم. فوتبال همواره با من بود. از لنگه جوراب تا توپ فوتبال همه این‌ها بازیچه‌ام بود. در «های‌اسکول»(دبیرستان) تیم فوتبال داشتم. در UCLA تیم داشتم و همین فوتبال‌های دانشکده پای مرا به دنیای فوتبال حرفه‌ای باز کرد. جام‌جهانی ۹۸ فرانسه استارت کار حرفه‌ای من در تیم‌ملی آمریکا بود. زمانی که به دوبی برگشتم، خیلی‌ها تماس گرفتند که برگرد پرسپولیس. به من گفتند همه‌چیز را برایت فراهم می‌کنیم، اما اینطور نشد.  گاهی وقت‌ها ما برای تامین بعضی امکانات اولیه مسئله داشتیم. آنهایی که به ماشین من حمله کردند، ۱۰ نفر بودند. راننده‌ام با من تماس گرفت و گفت شیشه‌های ماشین را شکسته‌اند و فحش‌های رکیکی داده‌اند. دو نفر از این مهاجمان لیدرهای پرسپولیس بودند و من می‌شناختمشان. شب که برگشتیم خانه، همسرم اظهار ناراحتی شدید کرد و من تصمیم گرفتم برگردم. فوتبال در ایران خیلی مورد‌توجه است و بنابراین وجهه سیاسی پیدا می‌کند، بنابراین علم یک نفر تحت‌الشعاع چیزهای دیگر قرار می‌گیرد.