یک دهه ثبات و عبور از مرز ۶۰ امتیاز حالا برای پرسپولیس به خاطره تبدیل شده است.
روند ضعیف پرسپولیس بهویژه در نیمفصل دوم لیگ برتر خلیج فارس باعث شد یکی از رکوردهای قابل توجه این باشگاه پس از ۱۰ سال شکسته شود؛ رکوردی که هواداران سرخپوش به آن عادت کرده بودند.
سرخپوشان پایتخت در یک دهه اخیر همواره موفق شده بودند از مرز ۶۰ امتیاز عبور کنند و میانگین بیش از دو امتیاز در هر مسابقه را به ثبت برسانند؛ آماری که نماد ثبات، قهرمانی و حضور همیشگی در کورس صدر جدول بود.
فصل جاری اما به شکلی پیش رفت که حتی در صورت پیروزی در تمام بازیهای باقیمانده نیز پرسپولیس به میانگین دو امتیاز در هر دیدار نخواهد رسید؛ آماری که برای تیمی با استانداردهای سالهای گذشته، ناامیدکننده تلقی میشود.
افت محسوس در روند امتیازگیری، شکستهای متوالی و از دست رفتن امتیازات حساس در هفتههای اخیر، عملاً این تیم را از رسیدن به حدنصاب همیشگی خود دور کرد تا یک روند ۱۰ ساله به شکلی عجیب متوقف شود. پرسپولیس الان 34 امتیاز دارد و اگر هر هشت بازی بعدی خود را هم ببرد حداکثر به 58 امتیاز می رسد.
بسیاری از کارشناسان فوتبال، ریشه این افت را در عملکرد مدیرعامل سابق میدانند؛ جایی که نحوه بسته شدن تیم و فعالیت در نقلوانتقالات با انتقادات فراوانی همراه بود. برخی معتقدند سیاستهای مدیریتی رضا درویش در دوران حضورش در رأس باشگاه، نتوانست پشتوانه فنی مناسبی برای تداوم موفقیتهای سالهای قبل فراهم کند و حالا نتیجه آن در آمار و ارقام این فصل نمایان شده است.
پرسپولیس فصل قبل هم برای اولین بار در یک دهه اخیر در رتبه های قهرمانی و نایب قهرمانی قرار نگرفت و در جدول سوم شد. پرسپولیس که در سالهای گذشته به نماد ثبات در فوتبال ایران تبدیل شده بود، حالا با آماری روبهروست که زنگ خطر را برای مدیران فعلی و کادرفنی به صدا درآورده؛ آماری که نشان میدهد فاصله این تیم با استانداردهای یک دهه اخیرش، بیش از هر زمان دیگری شده است.
باید دید در هفتههای باقیمانده چه سرنوشتی در انتظار سرخپوشان خواهد بود و آیا این تیم میتواند بخشی از اعتبار آماری خود را احیا کند یا خیر. فصل جاری لیگ فوتبال ایران به قدری بی کیفیت و پایین تر از استانداردهای فنی است که هر اتفاقی در آن ممکن است.
برای ثبت نظرات خود بدون نیاز به تایید عضو کانال تلگرام سایت شوید(کلیک کنید)







سلام
اینهمه گرفتاری و سختی روزگار و این روزها یه بازی خوب وهجومی می تونه چند لحظه ای دلخوشی موقتی بیاره. بازیکن هایی که قرارداد یک سالشون برابر ۱۰۰ سال معلم و کارگر و کارمند و استاد دانشگاهه؛ انتظار میره “یه کم؛ یه ذره” غیرت داشته باشن. عین خیالشون نیست توپ لو میدن؛ بد پاس میدن؛ حمله تاکتیکی و پر تعداد که بلد نیستین.. خوب دویدن هم بلد نیستین؟ جنگیدن هم بلد نیستین؟ بابا به خودتون بیاین. چقدر ذلیل هستین.
همین